Ti immagino come acqua,
con le sue infinite forme.
Il Sole brilla in te,
le mie mani ti accolgono.
Nessuna ombra
può modificare
la tua trasparenza.
Cristiano Bartolomei
I imagine you as water,
with its infinite forms.
The sun shines in you,
my hands take you in.
No shadow
can alter
your transparency.
Cristiano Bartolomei
Beauty of peach in bloom,
of the trees
with colorful fruits.
Soul of sky,
eyes of rainbow,
I run through the uncultivated fields
and the wind plucks
its strings
of fresh grass.
Is this what love is?
Getting lost in the silence
of the mysterious countryside,
knowing no boundaries,
except the sky,
and the horizon,
where all visible things
stand in their place,
as in an immense picture.
I move, between reality and fantasy,
enraptured by new feelings.
The mind is a white horse,
galloping to the sea,
but I don't care,
if it will never return.
Cristiano Bartolomei
Bellezza dei peschi in fiore,
degli alberi
con i frutti colorati.
Anima di cielo,
occhi di arcobaleno,
corro tra i campi incolti
e il vento pizzica
le sue corde
di erba fresca.
È questo l'amore?
Perdersi nel silenzio
delle campagne misteriose,
senza conoscere confini,
se non il cielo,
e l'orizzonte,
dove tutte le cose visibili
stanno al loro posto,
come in un quadro immenso.
Mi muovo, tra realtà e fantasia,
rapito da sentimenti nuovi.
La mente è un cavallo bianco
che galoppa fino al mare,
ma non mi importa,
se non farà mai ritorno.
C.B.
Piękno kwitnących drzew brzoskwiniowych,
drzew
z kolorowymi owocami.
Dusza nieba,
oczy tęczy,
biegnę przez nieuprawiane pola
a wiatr szarpie
struny
świeżej trawy.
Czy to jest miłość?
Zatracić się w ciszy
tajemniczego krajobrazu,
nie znając granic
z wyjątkiem nieba,
i horyzontu,
gdzie wszystkie widzialne rzeczy
są na swoim miejscu,
jak na ogromnym obrazie.
Poruszam się między rzeczywistością a fantazją,
zachwycony nowymi uczuciami.
Umysł jest białym koniem
galopującym do morza,
ale nie obchodzi mnie
jeśli nigdy nie wróci.
C.B.
It was that day
in the morning,
as our lives flowed
in seemingly opposite directions.
What divided us?
Perhaps a moment of silence,
your eyes weeping
in my eyes.
But why is it that a farewell
is so deep and endless?
So cruel is the pain,
it has no face, it doesn't ask you
who you are, where you come from.
So poignant is love
when it becomes lack,
absence.
The gaze does not lie,
that tender light
that ravishes my thoughts
and says to me:
For a little love
I would give my whole life.
Cristiano Bartolomei
È stato quel giorno
al mattino,
mentre la nostra vita scorreva
in direzioni apparentemente opposte.
Cosa ci ha diviso?
Forse un attimo di silenzio,
gli occhi tuoi piangenti
nei miei occhi.
Ma perché un addio
è così profondo e infinito?
Così crudele è il dolore,
non ha volto, non ti chiede
chi sei, da dove vieni.
Così struggente è l'amore
quando diventa mancanza,
assenza.
Lo sguardo non mente,
quella tenera luce
che rapisce i miei pensieri
e che mi dice:
io per un po' d'amore
darei tutta la mia vita.
C.B.
C'était ce jour-là
le matin
où nos vies s'écoulaient
dans des directions apparemment opposées.
Qu'est-ce qui nous séparait ?
Peut-être un moment de silence,
tes yeux qui pleurent
dans mes yeux.
Mais pourquoi un adieu
est si profond et sans fin ?
La douleur est si cruelle,
elle n'a pas de visage, elle ne demande pas
qui tu es, d'où tu viens.
Si poignant est l'amour
quand il devient manque,
l'absence.
Le regard ne ment pas,
cette tendre lumière
qui enchante mes pensées
et me dit:
Pour un peu d'amour
je donnerais toute ma vie.
C.B.
To było tego dnia
rano,
kiedy nasze życia płynęły
w pozornie przeciwnych kierunkach.
Co nas podzieliło?
Być może chwila ciszy,
twoje zapłakane oczy
w moich oczach.
Ale dlaczego pożegnanie
jest tak głębokie i niekończące się?
Tak okrutny jest ból,
nie ma twarzy, nie pyta
kim jesteś, skąd pochodzisz.
Tak przejmująca jest miłość
kiedy staje się brakiem,
nieobecnością.
Spojrzenie nie kłamie,
to delikatne światło
które zachwyca moje myśli
i mówi mi:
za odrobinę miłości
oddałabym całe swoje życie.
C.B.
